Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Τρίτο απόσπασμα από το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου "Το θέατρο της σωτηρίας" (σελ. 498-520)

«Ώρα έκτη έως ενάτη»

Πρέπει βέβαια να διευκρινίσω, ότι τα περί διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο, με διάφορες εκδοχές και εξηγήσεις, τα έχουν περιγράψει εκατοντάδες υποψιασμένοι αναλυτές και συγγραφείς ανά τους αιώνες, άλλος με λιγότερα και άλλος με περισσότερα επιχειρήματα ή ακόμα και με φευγαλέους υπαινιγμούς. Για τους περισσότερους εξ αυτών που το αποπειράθηκαν, η αποκωδικοποίηση της "ανάστασης” απεδείχθη ανεξήγητα περίπλοκη υπόθεση! Παρ’ όλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που με ερμηνευτική οξυδέρκεια, κατάφεραν να εντοπίσουν διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των κειμένων, που περίπου υποδεικνύουν τον τελικό μηχανισμό επιβίωσης του Ιησού πέρα απ’ τον σταυρικό του θάνατο!

Δεν παραπέμπω σ’ όλους αυτούς τους εξαίρετους αμφισβητίες και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των τοποθετήσεών τους, για να διατηρηθεί λιτή και κατανοητή η δική μας αποκωδικοποίηση των βιβλικών δεδομένων της "ανάστασης" του Ιησού. Η παράθεση μιας στρατιάς ονομάτων, που έχουν στο παρελθόν επιχειρήσει κάτι ανάλογο, απλώς θα αποσπούσε την προσοχή του αναγνώστη απ’ την απλή δική μας ξενάγηση. Θα δείτε άλλωστε, πως ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη ανάγκη να παραπέμψουμε σ’ όλους αυτούς που προηγήθηκαν, μιας και σχεδόν όλα αποκωδικοποιούνται, αν απλώς ακολουθήσουμε πιστά τα ίδια τα δεδομένα της βιβλικής αφήγησης!

Στην δική μας περίπτωση βέβαια, η πρωτογενής αποκωδικοποίηση της παλαιοδιαθηκικής μαγείας (χρήση προφητικών ουσιών) και η βαθύτερη επίγνωση που αποκτήσαμε απ’ την πολυετή και εκτεταμένη ανάλυση πληγών και ιάσεων της Παλαιάς Διαθήκης, μας βοήθησε αποφασιστικά στην διαφορετική προσέγγιση και την καλύτερη δυνατή αξιολόγηση των δεδομένων, της καινοδιαθηκικής μαγείας.

Παρακολουθώντας τους θαυματοποιούς της Παλαιάς Διαθήκης, διαπιστώσαμε μια σταδιακή διαφοροποίηση στη χρήση των παραγόμενων πληγών! Αρχικά στην Παλιά Διαθήκη, (στην εποχή των πατριαρχών), τα θύματα των δηλητηριο-πληγών ήταν συνήθως οι ξένοι και οι αντίπαλοι. Κυρίως όμως απ’ την εποχή της Βαβυλώνας, παρακολουθώντας τους τρεις παίδες να κινδυνεύουν μέσα στην κάμινο του πυρός και τον Δανιήλ να διακινδυνεύει την ζωή του μέσα στον λάκκο των λεόντων, συνειδητοποιούμε, ότι ο κανόνας αυτός μπορούσε δημιουργικά να αντιστραφεί, με πολύ αποδοτικότερα μάλιστα αποτελέσματα.

Η ολοκληρωτική όμως αντιστροφή, μέχρι του κυριολεκτικού αυτοτραυματισμού, γίνεται φανερή στην Καινή Διαθήκη και αποκορυφώνεται στην περίπτωση του "εθελουσίως πάσχοντος θεού".

Η αντιστραμμένη μαγγανεία, η ελεγχόμενη αυτή αυτο-δηλητηριοχρησία, εξασφαλίζει στον κεντρικό ήρωα, πειστικές συνθήκες εικονικού θανάτου, που με την πετυχημένη "ανάσταση" (ανάνηψή) του, τον αναβαθμίζουν όχι σε απλό άνθρωπο του θεού ή προφήτη, αλλά σε πανίσχυρο "θεό", που όχι μόνο πέτυχε την πολυπόθητη απόλυτη νίκη επί του θανάτου, αλλά υψώνοντας θριαμβευτικά το κορυφαίο αυτό παγκοσμίως ποθητό έπαθλο, (σαν άλλος Γιλγαμές 546), μπορούσε πια να υποσχεθεί αιώνια ζωή, σε όλους εκείνους, που καταγοητευμένοι θα δεχθούν να πληρώσουν το τίμημα της απόλυτης πίστης σ’ αυτόν! Το αποκορύφωμα της Καινής Διαθήκης όχι μόνο ήταν αξιοθαύμαστο... αλλά και στην φυσική προέκταση της παλαιοδιαθηκικής μαγείας!

Υπογραμμίζοντας λοιπόν πρόσθετες λεπτομέρειες, που να καθιστούν την περίπτωση του Ιησού, φανερά ύποπτη εικονικού θανάτου, επισημαίνουμε εμφατικά, ότι και μόνο ο απελπιστικά ελάχιστος χρόνος παραμονής του Ιησού επί του σταυρού, θα έπρεπε αυτόματα να αφαιρέσει κάθε αίσθηση αυθεντικότητας από τον "θάνατο" του Ιησού, καθιστώντας τον άμεσα ύποπτο, έντεχνης διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο!

Για τον χρόνο που ελήφθη η απόφαση της εκτέλεσής του διαβάζουμε: «ήταν δε Παρασκευή του Πάσχα και η ώρα περίπου έκτη. Λέγει δε ο Πιλάτος στους Ιουδαίους: Να ο βασιλιάς σας. Τότε εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν: Άρον άρον σταύρωσον αυτόν... Τότε ο Πιλάτος παρέδωσε τον Ιησού να σταυρωθεί» Ιωάνν.19.14-16.

Για το χρόνο θανάτου πάνω στον σταυρό, είδαμε ήδη ότι: «περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς λέγων: Ηλι, ηλι λεμα σαβαχθανι. Τινές δε των εκεί εστηκότων (παρισταμένων) έλεγον, τον Ηλία φωνάζει και ευθέως τις (κάποιος) εξ αυτών, λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν (όξος) περιθέσας (τον σπόγγον) εις κάλαμον επότιζεν αυτόν. Ο δε Ιησούς... (δηλαδή αμέσως μετά το πότισμα του σπόγγου και περί την ενάτην ώραν,) αφήκε το πνεύμα» Ματθ. 27.45-50.

Ο Μάρκος (15.33-37) επαναλαμβάνει αυτολεξεί τα ίδια ακριβώς. Ο δε Λουκάς (23.44-46) επιβεβαιώνει την ενάτη ώρα ως την στιγμή του θανάτου του Ιησού.

Κατά την ομόφωνη λοιπόν γνώμη των τριών πρώτων ευαγγελιστών, (ο Ιωάννης δεν αναφέρει καθόλου ώρα "θανάτου") ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα στον "Πατέρα" του «περί ώρας ενάτης» 547 Όμως, πριν από τρεις μόνο ώρες, δηλαδή «περί ώρας έκτης» Ιωάνν.19.14-16, ο Ιησούς βρισκόταν ακόμα στο πραιτώριο του Πιλάτου και μέχρι την σταύρωση του, (πάντα κατά την αφήγηση), μεσολάβησαν ακόμα τα εξής χρονοβόρα γεγονότα: Οι Ιουδαίοι επέβαλαν με την οχλαγωγία τους την καταδικαστική απόφαση. Ο Πιλάτος τον παράδωσε στην φρουρά. Οι φρουροί (κατά την αφήγηση) τον περιέπαιξαν φορώντας του χλαμύδα και τον προσκυνούσαν περιπαικτικά. Στην συνέχεια τον έντυσαν ξανά με τα δικά του ρούχα, του φόρτωσαν τον σταυρό και τον οδήγησαν εκτός πόλεως στον δρόμο προς τον Γολγοθά.

Καθ’ οδόν, ο Ιησούς σταμάτησε κουρασμένος και τον σταυρό ανέλαβε κάποιος Σίμων Κυρηναίος. Εκεί ο Ιησούς κοντοστάθηκε ξανά και μίλησε με κάποιες γυναίκες, λέγοντας πως έπρεπε να κλαίνε για τα δικά τους παιδιά και όχι για τον ίδιο (Λούκ.23.28). Τελικά έφτασαν στον Γολγοθά, όπου οι Ρωμαίοι σταυρωτές, πρώτα του πρόσφεραν το δικό τους χαλαρωτικό όξος, το οποίο ο Ιησούς αρνήθηκε και... τελικά τον σταύρωσαν. Μετά απ’ όλα αυτά, πόσος χρόνος απέμεινε απ’ τις αρχικές τρεις ώρες, ανάμεσα στο πραιτώριο και την σταύρωση, για την τελική σταυρική ταλαιπωρία του Ιησού;

Ο Ιησούς των κειμένων, ήταν ένας τριαντατριάχρονος άνδρας, δηλαδή στην ακμή της δύναμής του! Μάλιστα κατά την θεολογία, ήταν ένας τέλειος άνδρας, χωρίς την φθοροποιό αμαρτία του Αδάμ! Άρα ήταν ασφαλώς και ανθεκτικότερος από κάθε άλλον άνθρωπο επί γης! Από ποια αιτία λοιπόν πέθανε, σε λιγότερο από δύο ώρες, ένας τέτοιας ασυνήθιστης αντοχής τριαντατριάχρονος άνδρας, απλά δεμένος στο σταυρό;

Ούτε πείνα, ούτε δίψα, ούτε οποιαδήποτε αναπνευστική δυσκολία, σκοτώνουν έναν νέο άνθρωπο, στον ελάχιστο αυτό χρόνο των δύο ωρών! Το περίφημο πνευμονικό οίδημα (υγρό στους πνεύμονες) λόγω παρατεταμένης δυσκολίας στην αναπνοή του σταυρωμένου, που αναγκάσθηκαν να ανακαλύψουν σαν αιτία θανάτου, οι προβληματισμένοι πιστοί, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από σχετικά πειράματα, αλλά ακόμα κι αν το δεχθούμε ως αιτία θανάτου, δεν έχει καμία πιθανότητα να εμφανιστεί στον ελάχιστο αυτό χρόνο της δίωρης ταλαιπωρίας του Ιησού πάνω στον σταυρό!

Ακόμα κι αυτοί, που δεν μπορούν να δεχθούν ότι στην περίπτωση του Ιησού δεν χρησιμοποιήθηκαν καρφιά στα χέρια και στα πόδια, θα πρέπει να μάθουν, ότι ακόμα και αν δεχθούμε τα τραύματα αυτά στα πόδια και τα χέρια, το σκηνικό στην περίπτωση του Ιησού δεν αλλάζει διόλου! Παρόμοια τραύματα, δεν είναι θανατηφόρα, δεν δημιουργούν ακατάσχετη αιμορραγία και φυσικά σε δύο μόνο ώρες, δεν μολύνονται σε θανατηφόρο βαθμό!

Ο γνωστός καθηγητής θεολογίας Μπαλάνος έγραψε: «Η αιμορραγία των άκρων εκ της προσηλώσεως (από το κάρφωμα) έπαυε ταχέως και δεν ήτο θανατηφόρος. Τον θάνατο επέφεραν η (πολυήμερη) παρά φύση στάση του σώματος, εκ της οποίας προήρχετο μεγάλη αταξία στην κυκλοφορία του αίματος...». Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.

Το παρακάτω απόσπασμα εφημερίδος, μας δίνει την αντικειμενική αίσθηση του πράγματος, από μια πραγματική εμπειρία σταύρωσης: «Ένα εκπληκτικό κατόρθωμα επέτυχαν δύο νεαροί Γάλλοι, εγκατεστημένοι στο Μόντρεαλ. Ο Πάτρικ Μπενισού και η γυναίκα του Μαρίτα, ιδρυτές σχολής γιόγκα, έμειναν σταυρωμένοι, ενώπιον εκατοντάδων θεατών, θέλοντας να αποδείξουν ότι η πλήρης αυτοκυριαρχία μπορεί να κατανικήσει τον πόνο... Ο Πάτρικ κάρφωσε μόνος του τα πόδια και το ένα του χέρι! Τέλος κάποιος ανέλαβε να χτυπήσει και το τελευταίο καρφί στο δεξί του χέρι! Στην θέση αυτή (του σταυρωμένου) έμειναν ακίνητοι και σχεδόν μειδιώντες η Μαρίτα 22 ώρες ο δε Πάτρικ (32 ετών) 30 ώρες»! «ΒΗΜΑ» 21 Σεπτ. 1967 - Μόντρεαλ 21. Από το Βιβλίο του Ιάσονα Ευαγγέλου «Το θρησκευτικό φαινόμενο» σελ. 75.

Η παραπάνω περίπτωση, δίνει την σωστή χρονική διάσταση στο ζήτημα, δείχνοντας περίτρανα ότι η σταύρωση ήταν ειδικά επιλεγμένη για να σκοτώνει τα θύματά της αργά και βασανιστικά. Όμως η ίδια η αφήγηση της Καινής Διαθήκης, επιμένει να μας δείχνει ξεκάθαρα, ότι ο χρόνος παραμονής του Ιησού στον σταυρό, ήταν εξωφρενικά μικρός!

Ναι, στην διασημότερη θανατηφόρο σταύρωση της ανθρωπότητας, απουσιάζει εντελώς, ο αναγκαίος χρόνος για μια σταδιακή σωματική εξάντληση μέχρι θανάτου! Αντιθέτως ο Ιησούς μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέμεινε ακμαίος και διέθετε στεντόρεια φωνή, που μόνο προθανάτια κατατονία δεν δηλώνει: «ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων Ηλι, ηλι... Ματθ.27.46. Μάλιστα, όπως είπαμε, με πλήρη διαύγεια πνεύματος, συνομιλούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, τόσο με τους εκατέρωθέν του σταυρωμένους ληστές, υποσχόμενος παραδείσους, όσο και με τους συγγενείς του, τακτοποιώντας οικογενειακές του υποθέσεις!

Για να νικήσει ο Ιησούς τον θάνατο.. . έπρεπε πρώτα να πεθάνει!

Από τι πέθανε λοιπόν ο Ιησούς πάνω στον σταυρό; Στο δίωρο αυτό της σταύρωσής του, ο Ιησούς δεν παρουσίασε απολύτως κανένα σύμπτωμα προθανάτιας εξάντλησης. Όμως, όπως ξεκάθαρα ομολογείται... μόλις ο Ιησούς φώναξε τον "Ηλία" ή οποιοδήποτε άλλο σύνθημα στα χαλδαιικά και κάποιος εκ των ημετέρων, έτρεξε, του έβαλε με το καλάμι τον σπόγγο στο στόμα... ο Ιησούς πάραυτα παρέδωσε το πνεύμα!

Τι "σκότωσε" λοιπόν τον Ιησού;

Είναι εντελώς φανερό! Τον Ιησού δεν μπορούσε να "σκοτώσει" η σχεδόν ανύπαρκτη σταυρική ταλαιπωρία, αλλά μόνο το κατάλληλο όξος απ’ τον σπόγγο του μανδραγόρα! Αμέσως μετά την προκαθορισμένη γουλιά δηλητηρίων, που ο Ιησούς ήπιε, "δαγκώνοντας" τον σπόγγο, βυθίστηκε για λίγες ώρες στην αγκαλιά μιας βαθιάς αλλά αναστρέψιμης ανυπαρξίας (που σήμερα ονομάζεται γενική αναισθησία), παραδίνοντας το πνεύμα του στα χέρια του δίδυμου αδελφού του θανάτου, του ψυχρού και απόλυτα σκοτεινού καρωτικού ύπνου!


Το μυστικό της Παρασκευής...
σκοτώνει οριστικά τον μύθο της ανάστασης!


«Χρόνος και καιρός για κάθε πράγμα
καιρός της γέννας και καιρός του θανάτου
καιρός να φυτέψεις και καιρός να ξεριζώσεις
καιρός να σκοτώσεις και καιρός να θεραπεύσεις
καιρός να κλάψεις και καιρός να γελάσεις»

Σολομών Εκκλησιαστής 3.1-4.


Στην περίπτωση του Ιησού, οι σοβαρές ενδείξεις μιας προσχεδιασμένης "ανάστασης" κάθε άλλο παρά τελειώνουν εδώ! Όμως για να δρομολογηθεί μια τέτοια πετυχημένη κοινωνική παράσταση, έπρεπε να βρεθεί όχι μόνο ο τρόπος και ο τόπος, αλλά και ο κατάλληλος χρόνος!

Και βέβαια όπως θα δούμε και θα βεβαιωθούμε, η μοναδική κατάλληλη ημέρα του έτους, για την επιχειρούμενη εικονική ανάσταση, όχι μόνο βρέθηκε αλλά διέθετε και όλα τα αναγκαία πλεονεκτήματα!

Προσέξτε και αποφασίστε μόνοι σας, αν ο χρόνος και ο εκπληκτικός συντονισμός που συνέχει την περίπτωση του Ιησού, είναι πράγματι ατράνταχτα πλέον στοιχεία προσχεδιασμού και σεναριοποίησης!

Παρακαλώ, εντείνετε την προσοχή σας!

Όλα είχαν εξελιχθεί κατά τον αρχικό σχεδιασμό, όμως, τίποτε δεν είχε τελειώσει ακόμα και όλα παρέμεναν σε αγωνιώδη εξέλιξη! Στο κλείσιμο της ημέρας, ο Ιησούς βρισκόταν πράγματι ως έπρεπε, σε κατάσταση βαθιάς νάρκης, αλλά ακόμα πάνω στον σταυρό. Όμως, η βαθιά νάρκωση μπορεί να κάνει δυσδιάκριτη την αναπνευστική λειτουργία, δίνοντας την ψευδαίσθηση του θανάτου, αλλά χαμηλώνει επικίνδυνα και τον αναπνευστικό τόνο! Αν παρέμενε σ’ αυτήν την άβολη θέση για πολύ, το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο να επιζήσει.

Η κρεμασμένη πια κεφαλή του καρωθέντος Ιησού, θα δημιουργούσε αναπνευστικό 548 πρόβλημα και αν ο Ιησούς δεν κατέβαινε εγκαίρως από τον σταυρό, κινδύνευε ανάλογα με την θέση της κεφαλής να αποβιώσει πραγματικά αυτή τη φορά, από παρατεταμένη δύσπνοια! Ποιός όμως και με ποια αιτία, θα μπορούσε να κατεβάσει άμεσα έναν "νεκρό" από τον σταυρό του;

Η σταύρωση δεν αποσκοπούσε στην απλή θανάτωση του καταδίκου, αλλά στην όσο το δυνατόν μακροχρόνια έκθεσή του σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμό, σωφρονισμό και εκφοβισμό. Ας ακούσουμε ποια πράγματα επιβεβαιώνει συνολικά για την σταύρωση ένας ειδικός του θέματος: «ο κύριος στόχος αυτής της βάρβαρης μεθόδου εκτέλεσης, ήταν ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της τιμωρίας. Για τον σκοπό αυτό οι Ρωμαϊκές αρχές εφηύραν διάφορες μεθόδους και παραλλαγές σταύρωσης που επέτρεπαν την παραμονή του θύματος στο σταυρό για ολόκληρες ημέρες πριν τελικά το θύμα να εκπνεύσει. Ο τρόπος της σταύρωσης (κάρφωμα ή δέσιμο) δεν ήταν θεσμοθετημένος με αυστηρά καθορισμένο τρόπο, αλλά φαίνεται εξαρτώμενος από το είδος των κακουργημάτων και τον αριθμό των θυμάτων (εγκλημάτων) του καταδικασμένου σε σταύρωση. Ανάλογη των εγκλημάτων του ήταν και η σαδιστική ευρεσιτεχνία των δημίων του, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος της σταυρικής ταλαιπωρίας και το θέαμα να έχει τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η ταφή μετά τον σταυρικό θάνατο του θύματος ήταν σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επιτρέπονταν, με σκοπό να παραταθεί ο εξευτελισμός του θύματος. Έτσι το νεκρό θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις ριχνόταν στον σκουπιδότοπο της πόλης ή αφηνόταν επάνω στο σταυρό για να γίνει τροφή στα όρνια και τα άγρια θηρία.

Για αποτρεπτικούς λόγους, συχνά η σταύρωση γινόταν στον τόπο του εγκλήματος. Η καλύτερη σύνοψη της φιλοσοφίας της σταυρικής τιμωρίας, έγινε ίσως από τον Κουϊντιλιανό
(35-95 μ.Χ.) που έγραψε ότι: «Όποτε σταυρώνουμε τους ενόχους, επιλέγονται οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι, όπου ο περισσότερος κόσμος μπορεί να παρακολουθήσει και να φοβηθεί από το θέαμα. Γιατί η τιμωρία δεν έχει στόχο την ανταπόδοση του κακού (δηλαδή τον απλό θάνατο του εγκληματία) αλλά τον παραδειγματικό εκφοβισμό». Qyintilian 35-95 μ.Χ. Decl 274 & Joe Ε. Zias Science and Archaeology Group the Hebrew University.

Ανάλογη είναι και η θέση του Δρ. θεολογίας Δ. Μπαλάνου που έγραψε: «τα πτώματα των θανόντων επί του σταυρού, αφήνοντο επ’ αυτού και εγένοντο βορά ορνέων και θηρίων. Υπήρχε μάλιστα και σχετική παροιμία: τρέφειν τους κόρακας επί του σταυρού» Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.

Κανείς λοιπόν και ποτέ δεν έσπευδε να αποκαθηλώσει τους νεκρούς εσταυρωμένους, αφού κυρίως η παραμονή των νεκρών σωμάτων πάνω στον σταυρό, ήταν η βασική επιδίωξη αυτής της εκτέλεσης! Η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων στον σταυρό, ήταν ο ιδιαίτερος τρόπος εκφοβισμού των υποταγμένων λαών, από την ολιγάριθμη φρουρά των Ρωμαίων, σε κάθε τόπο που είχαν καθυποτάξει! Αν λοιπόν η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού ήταν καθιερωμένη πρακτική και επιβεβλημένη απαίτηση των Ρωμαίων τότε... με ποια σωτήρια αφορμή θα μπορούσε να αποκαθηλωθεί πάραυτα ο Ιησούς;

Και εδώ είναι που και ο τελευταίος σκεπτόμενος θα καταλάβει αμέσως και χωρίς την παραμικρή πλέον αμφιβολία, ότι οι σεναριογράφοι του δημόσιου αυτού καλοπαιγμένου δράματος, δεν άφησαν τίποτε στην τύχη! Το φαρισαϊκό δαιμόνιο, έγραψε χρυσές σελίδες πανουργίας και τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες του καλομελετημένου αυτού κοινωνικού δόλου, τις άφησε γραμμένες κάτω απ’ τη μύτη μας... χωρίς δυστυχώς ποτέ κανείς από μας να αντιληφθεί το παραμικρό!

Το συγκλονιστικότερο πραγματικά θέατρο ανάστασης, που παίχτηκε ποτέ εις βάρος της ανθρωπότητας, με στόχο την σκόπιμη και δόλια αποθέωση ενός ανθρώπου, συνεχίστηκε με τους κατάλληλους πρωταγωνιστές να εναλλάσσονται στην κοινωνική σκηνή, την σωστή κάθε φορά στιγμή, για να σπρώξουν με την σειρά τους το σενάριο της ανάστασης του στρατευμένου Ναζιραίου, μέχρι την τελική θεοποίησή του!

Αμέσως μετά τον επί του σταυρού "θάνατο" του Ιησού, είναι οι δήθεν εχθροί του Ιησού, οι αξιωματούχοι Φαρισαίοι, που εμφανίζονται στον ίδιο τον Πιλάτο και με αφορμή την τήρηση ενός μοναδικού ετήσιου εθίμου, που ίσχυε μόνο την συγκεκριμένη αυτή ημέρα, ζητούν την άμεση αποκαθήλωση των εσταυρωμένων!

Διαβάζουμε: «ήταν Παρασκευή του Πάσχα και οι Ιουδαίοι (ιερείς) δεν ήθελαν να μείνουν τα σώματα των εσταυρωμένων πάνω στον σταυρό την (επόμενη) ημέρα του Σαββάτου (δηλαδή την ημέρα του Πάσχα) γιατί ήταν μεγάλη γιορτή η ημέρα εκείνη (η μεγαλύτερη του Ιουδαϊσμού). Γι’ αυτό παρακάλεσαν (οι Ιουδαίοι ιερείς!) τον Πιλάτο να διατάξει να σπάσουν τα σκέλη τους και να τους πάρουν από εκεί. Έτσι οι στρατιώτες ήρθαν και έσπασαν τα σκέλη του πρώτου, έπειτα του άλλου (των δύο παρακείμενων ληστών) που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Ιησού. Όταν όμως ήρθαν στον Ιησού, δεν του έσπασαν τα σκέλη, διότι τον βρήκαν ήδη νεκρό» Β.Β. Ιωάνν.19.31-33.

Παρά τους αρχικούς φόβους του αιματίδρωτου Ιησού (παραμονές της σύλληψης του), όλα κυλούσαν ακριβώς πάνω στις καλά προσχεδιασμένες, σιδερένιες θα λέγαμε ράγιες του σεναρίου! Οι Φαρισαίοι ιερείς, οι υποτιθέμενοι θανάσιμοι αντίπαλοί του, εμφανίζονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και διεκδικούν το εθιμικό δικαίωμα της αποκαθήλωσης των εσταυρωμένων, λόγω εορτής, εξασφαλίζοντας και προσφέροντας έτσι στον Ιησού την έγκαιρη αποκαθήλωσή του απ’ τον σταυρό, σώζοντάς τον από τους σοβαρούς κινδύνους άπνοιας, που εγκυμονούσε η παρατεταμένη άβολη στάση του, σε κατάσταση βαθιάς νάρκωσης!

Πως όμως ήταν σίγουροι, ότι έστω χάριν της τελετής, θα τους δοθεί η σωτήρια αυτή άδεια αποκαθήλωσης του Ιησού; Τα του συγκεκριμένου εθίμου, μας διευκρινίζει ο Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ.- 40 μ.Χ.) γράφοντας λίγα μόνο χρόνια πριν από τις περιπέτειες του Ιησού: «οι ορθά πολιτευόμενοι (Ρωμαίοι) άρχοντες... έθος είχαν κανέναν να μην τιμωρούν μέχρις οι επιφανείς τελετές και πανηγύρεις να διεξαχθούν με σεβασμό... είδα μάλιστα κάποιους (λόγω εορτής) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται... και για να φυλαχτεί το ιεροπρεπές της εορτής, διέταζαν ακόμα και ο μη αποθανών επί του σταυρού, ζωντανός να ανασκολοπίζεται 549 ... ώστε να αποκρύπτονται στη γη και να μη δύει ο ήλιος επί των εσταυρωμένων». Φίλων ο Ιουδαίος: Εις Φλάκκον 81.4 & Περί διαταγμάτων 3.152.3.

Το σκηνικό λοιπόν της σταύρωσης του Ιησού, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, που απλώς προέκυψε, αλλά ένα προσχεδιασμένο μοντέλο επιβίωσης, άψογα τοποθετημένο πάνω στον ετήσιο νομικό καμβά των Ρωμαίων. Υπήρχε λοιπόν και λειτουργούσε ήδη από πολλών ετών, διευθέτηση της ρωμαϊκής εξουσίας, που προέβλεπε την παραμονή της μεγάλης τελετής, δηλαδή το απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα, οι νεκροί εσταυρωμένοι, να αποκαθηλώνονται και όσοι δεν είχαν πεθάνει να θανατώνονται με ανασκολοπισμό, ώστε να μη δύσει ο ήλιος πάνω τους, διότι με την δύση του ηλίου, άρχιζε η επόμενη μέρα, δηλαδή το Σάββατο της μεγάλης ιουδαϊκής εορτής του Πάσχα!

Για φαντάσου... έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων! Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα των Ρωμαίων για τους εσταυρωμένους! Και όχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστα πριν από την οδυνηρή θανάτωσή του απ’ τους στρατιώτες του και ενώ βρισκόταν μόνο δύο ώρες στον σταυρό, αυτός γλιτώνει τον φρικτό δι’ ανασκολοπισμού 550 θάνατο... πίνοντας στον σωστό χρόνο το κατάλληλο "όξος"! Ελάχιστο δηλαδή χρόνο πριν ενεργοποιηθεί, το μοναδικό αυτό ετήσιο έθιμο αποκαθήλωσης νεκρών ή βίαιης θανάτωσης των επιζώντων στον σταυρό... στο στόμα του Ιησού... βρέθηκε το μοναδικό γνωστό μέσο νάρκωσης της αρχαιότητας... ο υπνοφόρος σπόγγος με το καρωτικό "όξος"!

Εξαιρετικές απανωτές συμπτώσεις που... νομίζω κανένας θεός δεν θα τις χρειαζόταν! Το σίγουρο είναι πως αν εκείνη ακριβώς την απογευματινή ώρα, ο Ιησούς δεν προλάβαινε να παραδώσει μόνος του το πνεύμα… σε λίγο θα του το παρέδιδαν με φρικτό ανασκολοπισμό οι Ρωμαίοι οπλίτες, όπως έκαναν άλλωστε στους δύο εκατέρωθεν σταυρωμένους ληστές, ανασκολοπίζοντάς τους μέχρι θανάτου!

Αξίζει ταυτόχρονα να επισημάνουμε, ότι οι δύο εκείνοι άνθρωποι καταδικασμένοι ως πραγματικοί ληστές, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν την συμπάθεια και την επιείκεια κανενός, κι όμως, θνητοί, ταλαιπωρημένοι και προφανώς καρφωμένοι, ζούσαν ακόμα, σε αντίθεση με τον Ιησού που πρόλαβε εγκαίρως να παραδώσει το πνεύμα!

Τους δύο ληστές βέβαια, δεν τους έσπασαν μόνο τα σκέλη, όπως θέλει η βιβλική αφήγηση, γιατί με σπασμένα τα σκέλη θα ζούσαν αρκετά ακόμα για να δύσει ο ήλιος πάνω τους, που έτσι κι αλλιώς σε λίγο έδυε, αλλά όπως κατ’ ουσίαν η διαδικασία του ανασκολοπισμού απαιτούσε, τους παλούκωσαν (ανασκολόπισαν) μέχρι θανάτου, μπήγοντας κατ’ επανάληψη αιχμηρά ξύλα, σε διάφορα "ευαίσθητα" σημεία του σώματός τους!

Επρόκειτο για ένα πραγματικό δεύτερο «Πάσχα» (παράτρεξη)!

Οι στρατιώτες παράτρεξαν τον Ιησού και σκότωσαν μόνο τους εκατέρωθεν του εσταυρωμένους! Και όπως τότε, στην Αίγυπτο, το Πάσχα του Μωυσή και η εξόντωση των Αιγυπτίων εκμεταλλεύθηκαν μια ετήσια εορτή 551 των Αιγυπτίων, έτσι και στο δεύτερο Πάσχα, αυτό του Ιησού, η παράτρεξη του θανάτου, ήταν λόγω της συγκεκριμένης ημέρας, μόνο γι αυτόν προεξασφαλισμένη!

Αν όλες μαζί αυτές οι συμπτώσεις, συνθέτουν ένα θεϊκό σενάριο, αναρωτιέμαι... ένα καλοστημένο ανθρώπινο σενάριο, τι παραπάνω θα έπρεπε να έχει;!

Δυστυχώς για μας και την δακρύβρεχτη θρησκευτική μας ιστορία... τα "θαύματα", ο "θάνατος" και η "ανάσταση" του Ιησού, υπήρξαν εντελώς ανθρώπινες θεουργίες... τέτοιες που μόνο ένα ον διαχρονικής πανουργίας, όπως το ιουδαϊκό ιερατείο θα μπορούσε να οραματιστεί αλλά και να εκτελέσει! Πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζατε εσείς, το προσχεδιασμένο αυτό παιγνίδι με την μοναδική ευκαιρία ετήσιας διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο, παρά μόνο σαν προμελετημένο σενάριο ακριβείας;

Ήταν ολοφάνερα ένα "παιχνίδι" ακριβείας, με τις ρωμαϊκές αρχές παγιδευμένες στις ίδιες τις νομικές τους δεσμεύσεις! Ήταν ένας προσχεδιασμένος άθλος, με αμετακίνητη στόχευση ετήσιας ακριβείας! Ένα θέατρο εικονικού θανάτου, με έπαθλο μια εμπορεύσιμη εικονική ανάσταση, που όμως είχε την δική της τεράστια αχίλλειο πτέρνα... το δικό της αποκαλυπτικό μυστικό... το μυστικό της "μεγάλης" Παρασκευής!

Ναι, το ψυχόδραμα της ανάστασης μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης γιορτής του Πάσχα! Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει ζωντανός ή νεκρός για μέρες πάνω στον σταυρό, χωρίς κανένα δικαίωμα αποκαθήλωσης! Οποιαδήποτε άλλη μέρα, σαν φυσιολογικός εσταυρωμένος θα έπρεπε να υποστεί την προβλεπόμενη φοβερή εκείνη διαδικασία της δημόσιας σήψης και αποστέωσης επί του σταυρού, χωρίς κανένα δικαίωμα έγκαιρης αποκαθήλωσης!

Κάποιος Αρτεμίδωρος (20ς μ.Χ.αι.) έγραφε σχετικά για την φοβερή κατάληξη των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες» Artemidorus Onir.: 2.53.6.

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ήταν και ανθρωπίνως εφικτό! Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και μάλιστα... μέχρι το τέλος, με όλες τους τις δυνάμεις, τον βοήθησαν ακόμα και οι δεδηλωμένοι εχθροί του... οι διασημότεροι δάσκαλοι της υποκρισίας, οι Φαρισαίοι!


Λόγχισαν ή όχι την πλευρά του Ιησού;

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι σ’ όλα αυτά υπάρχει ένα αιχμηρό "αγκάθι" που χαλάει την ερμηνευτική αυτή προσέγγιση. Η ανέντακτη αυτή λεπτομέρεια, εμφανίζεται στο τέλος αυτής της ιστορίας όταν κάποιος στρατιώτης λογχίζει τον Ιησού στο πλευρό: «εις των στρατιωτών εκέντησε (κειμ: ένυξε) με λόγχη την πλευρά αυτού και ευθύς εξήλθε αίμα και ύδωρ» Ιωάνν.19.34. Αυτό λένε πολλοί, θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ιησού ακόμα και βαθιά ναρκωμένο!

Όμως, όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη! Η καλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι, ότι για την άκρως σημαντική αυτή λεπτομέρεια, κανένας απ’ τους τρεις πρώτους ευαγγελιστές... δεν αναφέρει απολύτως τίποτε! Ο Μάρκος όχι μόνο την αγνοεί παντελώς, αλλά περιγραφεί την αποδοχή της θεότητας του Ιησού από τον εκατόνταρχο των Ρωμαίων την ώρα του θανάτου, χωρίς να αναφέρει τίποτε σχετικό: «ο εκατόνταρχος ήταν εκεί απέναντί του όταν με κραυγή ξεψύχησε και είπε: Αληθώς αυτός ο άνθρωπος ήταν υιός θεού» Μάρκ.15.39.

Και ο Λουκάς δεν αναφέρει το παραμικρό για τον λογχισμό στα πλευρά του νεκρού Ιησού και επιβεβαιώνει ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος κατά την στιγμή του θανάτου, αποδέχεται απολύτως την αθωότητα του Ιησού λέγοντας: «όντως ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος (Β.Β. αθώος)» Λουκ.23.47.

Ο Ματθαίος προχωράει περισσότερο. Όχι μόνο ο εκατόνταρχος, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι Ρωμαίοι φρουροί αποδέχθηκαν την θεότητα του Ιησού: «έγινε σεισμός, άνοιξαν μνήματα και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν (αυτό θα το σχολιάσουμε σε λίγο)... ο δε εκατόνταρχος και οι μετ’ αυτού (δηλαδή όλοι οι Ρωμαίοι που φύλαγαν τον εσταυρωμένο Ιησού) είπαν. Στ’ αλήθεια αυτός ήταν γιος θεού» Ματθ.27.54.

Αν δεχθούμε όλα αυτά τα λόγια θαυμασμού και πίστης των Ρωμαίων ως αληθινά, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε, ότι σε λίγο, οι ίδιοι αυτοί φρουροί, λόγχισαν το σώμα του ανθρώπου εκείνου, που μόλις πριν από λίγο παρακολουθώντας τον θάνατό του, τον ονόμασαν όχι μόνο αθώο και δίκαιο, αλλά και όντως υιόν θεού! Τον λογχισμό του Ιησού δεν τον αναφέρει κανείς από τους τρεις αυτούς ευαγγελιστές, διότι απλά ουδέποτε συνέβη!

Τον λογχισμό του νεκρού Ιησού, τον αναφέρει μόνο ο Ιωάννης και υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό! Είναι ο ίδιος ευαγγελιστής, που μας παραδίδει ένα πλήθος από εξαιρετικά αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως τον ελάχιστο χρόνο παραμονής του πάνω στον σταυρό, την σωστή χρήση του σπόγγου, την αφορμή για την έγκαιρη αποκαθήλωση και την αιτία διαφυγής του από τον προγραμματισμένο θανατηφόρο ανασκολοπισμό του!

Όπως καταλαβαίνετε, όλες μαζί αυτές οι λεπτομέρειες, εγείρουν έντονες υποψίες διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο και συρρικνώνουν δραστικά τις γνωστές αιτίες του σταυρικού θανάτου. Φαίνεται λοιπόν, πως ο ίδιος ο "Ιωάννης" (δηλαδή οι αρχικοί συντάκτες αυτού του ευαγγελίου ή κάποιοι μεταγενέστεροι), επινόησαν τον λογχισμό του ήδη νεκρού Ιησού, σαν φυσιολογικό αντίβαρο αυτών των απανωτών και επικίνδυνων αποκαλύψεων!

Ακόμα και η ίδια η διατύπωση όμως, πάσχει ολοφάνερα, δείχνοντας έντονη αναζήτηση διφορούμενων όρων. Η λέξη «κέντησε» προέρχεται από το κεντώ που μπορεί μεν να σημαίνει, νύσσω, κεντρίζω πλήττω τραυματίζω... αλλά ταυτόχρονα σημάνει και αγκυλώνω, τσιμπώ, ενοχλώ, όπως «κεντρίζω (χωρίς να τραυματίζω) τον ίππο... εξ ου και η έκφραση «κεντήσαι τον Πήγασον ίππον Βελλερεφόντην». Η λέξη λοιπόν είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να σημαίνει περισσότερο ένα ελαφρύ σπρώξιμο με λόγχη, για να διαπιστωθεί η έλλειψη αντιδράσεων, παρά ένα ισχυρό θανατηφόρο διατρητικό κτύπημα!

Όμως ο βαθιά ναρκωμένος Ιησούς με το μίγμα των προσεκτικά διαλεγμένων καρωτικών που ήπιε, μπορούσε να δεχθεί, κάψιμο, κόψιμο, έως και τρύπημα κρανίου, χωρίς να δείξει την παραμικρή αντίδραση για τις επόμενες τρεις έως και τέσσερις ώρες. Έτσι στην περίπτωσή του ένα δυνατό "κέντημα" στα πλευρά, δεν θα προκαλούσε κανενός είδους αντίδρασης! Για έναν απλό στρατιώτη, αυτή η παντελής έλλειψη αντίδρασης, ενός από ώρα ακίνητου εσταυρωμένου, ήταν και η καλύτερη απόδειξη ότι ο εσταυρωμένος αυτός είχε πράγματι αποβιώσει!

Ένας τραυματισμός στα πλευρά ενός νεκρού ανθρώπου και μάλιστα αδικο-σταυρωμένου, θα ήταν μάλλον αναίτιος! Αν παρ’ όλα αυτά, κάποιος στρατιώτης ήθελε να απαλλαγεί από υποψίες επιβίωσης του θύματος, δεν θα λόγχιζε ήπια (δεν θα κέντιζε) στα πλευρά, αλλά θα έδινε την χαριστική βολή, σε καίριο σημείο δηλαδή κατ’ ευθείαν στην καρδιά!

Το πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου ευαγγελίου που φέρει το όνομα Ιωάννης, απλά δανείζονται στοιχειά από την εικόνα αυθεντικού σταυρικού θανάτου (μετά από πολυήμερη αναπνευστική ταλαιπωρία) και γι’ αυτό τοποθετούν το νερό (πνευμονικό υγρό) και αίμα στα πλευρά του Ιησού, ώστε να κάνουν και την απίστευτα σύντομη (δίωρη) σταύρωση του Ιησού, να φαίνεται όσο γίνεται πιο αληθινή!

Μάλιστα αν θυμηθούμε ότι οι νεκροί δεν αιμορραγούν, αφού η σταματημένη καρδιά τους δεν κυκλοφορεί το αίμα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αν ο Ιησούς είχε την ατυχία, να δεχθεί ένα οποιουδήποτε βάθους τραυματισμό στα πλευρά του, αυτό θα ήταν απολύτως καταστροφικό για την επιδιωκόμενη ανάστασή του, διότι ο υπνωτισμένος και όχι νεκρός Ιησούς, θα παρουσίαζε ακατάσχετη αιμορραγία και αυτό θα μαρτυρούσε στον ίδιο τον φρουρό, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη, ότι ο Ιησούς φαινόταν, αλλά δεν ήταν καθόλου νεκρός! Η επόμενη κίνηση των φρουρών, την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν ο άμεσος και θανατηφόρος ανασκολοπισμός του Ιησού, πράγμα που ποτέ δεν συνέβη! Στα πλευρά του Ιησού λοιπόν δεν υπήρξε ούτε τραύμα, ούτε ακατάσχετη αιμορραγία!

Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι η αριστερή πλευρά του στήθους φιλοξενούσε το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο, την καρδιά. Αν λοιπόν κάποιος έβλεπε να λογχίζουν στο πλευρό τον Ιησού, θα ήταν ανεπίτρεπτη και χονδροειδής παράλειψη, αυτός ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας, να μην αναφέρει ποια από τις δύο ήταν η συγκεκριμένη πλευρά που δέχθηκε το χτύπημα, ώστε να μπορεί ο μελλοντικός αναγνώστης να υποθέσει αν το χτύπημα είχε στόχο την καρδιά του Ιησού ή όχι! Αυτή και μόνο η κραυγαλέα παράλειψη του προσδιορισμού της συγκεκριμένης πλευράς που δέχθηκε τον υποτιθέμενο λογχισμό, δείχνει την επινόηση του πράγματος!

Στην κατεύθυνση της υστερότερης επινόησης του περιστατικού, συνηγορεί έντονα και το γεγονός, ότι μόνο στο ίδιο αυτό ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκουμε και την επιβεβαίωση αυτού του τραυματισμού στο περιστατικό του άπιστου Θωμά. Ο αναστημένος πλέον θεός, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή στον μαθητή του Θωμά, (που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια θαυμάτων κοντά στον Ιησού, εξακολουθεί να μην πιστεύει), λέγοντάς του: «φέρε το χέρι σου και βάλτο στο πλευρό μου» Ιωάνν.20.27.

Την επίδειξη της τραυματισμένης πλευράς του Ιησού, αγνοεί ακόμα και η σχετική αναφορά του Λούκα, όπου ο αναστημένος Ιησούς, περιέργως προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του ότι είναι ο δάσκαλός τους λέγοντας: «δείτε τα χέρια και τα πόδια μου για να πεισθείτε ότι εγώ είμαι» Λουκ.24.39. Και πάλι όμως δεν αναφέρεται καθόλου, στο σημαντικότερο (και κατά πολλούς θανατηφόρο) τραύμα του στα πλευρά!

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Μόνο ο "Ιωάννης" που επινόησε τον λογχισμό, πρόσθεσε στο ευαγγέλιό του και την επίδειξη του τραύματός του στον Θωμά, αφού για το σημαντικότερο αυτόν τραυματισμό του Ιησού, δεν αναφέρει το παραμικρό, κανένας απ’ τους τρεις υπόλοιπους ευαγγελιστές!

Στον Λουκά μάλιστα διαβάζουμε: «έστεκαν δε πάντες οι γνωστοί αυτού μακρόθεν» Λούκ.23.49. Είναι λοιπόν δυνατόν, ο ήρωας της ανάστασης, να κακοποιήθηκε μπροστά σε τόσους συγγενείς και φίλους, με εμπηγμό ξίφους σε ένα απ’ τα πλευρά του και την αξία αυτής της λεπτομέρειας, ακόμα και σαν εξαιρετικό ενισχυτικό της αυθεντικής ανάστασής του, να την παραβλέπουν τρεις από τους τέσσερις βιογράφους του;


Ανάνηψη και όχι ανάσταση το μυστικό του τάφου

Στην κατεύθυνση της εξασφάλισης του σεβασμού των φρουρών προς τον νεκρό Ιησού, δεν πρέπει να αποκλείσουμε και το σοβαρό ενδεχόμενο της δωροδοκίας των φρουρών! Ο Ιησούς δεν ήταν απλά το κεντρικό πρόσωπο ενός εξαιρετικά προσεγμένου σεναρίου, αλλά ο κεντρικός ήρωας μιας απόπειρας επιτυχούς "ανάστασης" (ανάνηψης) που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, για πολλούς οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς ανθρώπους της εποχής του. Θα ήταν μάλλον αδιανόητο στο καλοπροσεγμένο αυτό σενάριό τους, να μην προβλέψουν, αντιπερισπασμούς και ανταλλάγματα στους φρουρούς, για να πετύχουν τον απαιτούμενο σχετικό σεβασμό στον (φαινομενικά) νεκρό Ιησού!

Γύρω απ’ την επιβίωση του Ιησού, είχε στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση θεοποίησης με προμελετημένη την κάθε λεπτομέρειά της. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προβλεφθεί και ο σχετικός δελεασμός των φρουρών, για παν ενδεχόμενο! Μάλιστα το περιστατικό που παρουσιάζει τους φρουρούς να «διαμερίζουν τα ιμάτιά του και να βάζουν κλήρο» Λούκ.23.34, πρέπει να επινοήθηκε ειδικά, για να δείξει την τυπική μανία λαφυραγώγησης και τον οικονομικό ξεπεσμό των Ρωμαίων στρατιωτών, παρά την οποιαδήποτε αξία του ρουχισμού 552 του Ιησού!

Στην ίδια κατεύθυνση της ευπρόσδεκτης από τους Ρωμαίους δωροδοκίας, είναι και η επόμενη υποσημείωση: «όταν δε έγινε εσπέρα, ήλθε άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, βουλευτής (Β.Β.: μέλος του συνεδρίου) με το όνομα Ιωσήφ και ζήτησε το σώμα του Ιησού... Ο δε Πιλάτος εθαύμασε ότι ήδη απέθανε και προσκαλέσας τον εκατόνταρχο ηρώτησε αυτόν και μαθών παρά του εκατόνταρχου εχάρισε το σώμα εις τον Ιωσήφ». Ματθ.27.57. & Μάρκ.15.43-44. & Λούκ.23.50.

Φυσικά οι λέξεις πλούσιος και βουλευτής 553 δεν είναι εκεί τυχαία. Το σώμα του Ιησού δεν πήγε να το ζητήσει οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος κρυπτο-ιουδαίος που ήταν «βουλευτής των Ρωμαίων»! Αν υπάρχει λάθος στην αναφορά της ιδιότητας του, τότε υπαινίσσεται πράγματι κάποιον αξιωματούχο του ιουδαϊκού Σάνχεδριν. Και φυσικά ο πλούσιος Ιωσήφ απ’ την Αριμαθία, δεν πήγε με άδεια χέρια στον Πιλάτο: ζητώντας να του "χαρίσει" τον προσφιλή του νεκρό!

«Και αφού πήρε το σώμα του Ιησού ο (αξιωματούχος) Ιωσήφ το τύλιξε σε ένα καθαρό σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούργιο (νεόσκαφτο, αχρησιμοποίητο) μνήμα, που ήταν λαξευμένο στον βράχο»! Ματθ.27.59-60.

Επαναλαμβάνω, πως τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους! Η σταύρωση ήταν ο ατιμοτικότερος θάνατος. Ο εσταυρωμένος όχι μόνο δεν μπορούσε να κηδευτεί με πομπή και φίλους να τον συνοδεύουν στον τάφο. (όπως φαίνεται να συμβαίνει στην κηδεία της πόλεως Ναΐν), 554 αλλά ακόμα και η απλή τυπική κήδευσή του ήταν απαγορευμένη! Το ότι ο Ιησούς παρεδόθη απ’ τους Ρωμαίους για αποκαθήλωση και σιωπηλό ενταφιασμό, όπως είπαμε αποτελούσε ετήσια εξαίρεση, για το ένα και μοναδικό εκείνο απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα!

Η δήλωση του Φίλωνα, που διαβάσαμε προηγουμένως: «είδα μάλιστα κάποιους (Παρασκευή του Πάσχα) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται», αναφέρεται στην κατ’ εξαίρεση ταφή κάποιων εσταυρωμένων, στην ίδια αυτή εορταστική επέτειο και υπογραμμίζει κατηγορηματικά, ότι ο εσταυρωμένος Ιησούς, αποκαθηλώθηκε και βρέθηκε σε τάφο, μόνο επειδή οι νομικές ρυθμίσεις των Ρωμαίων για την ειδική αυτή ημέρα του εξασφάλιζαν, το αδιανόητο για εσταυρωμένο προνόμιο της αποκαθήλωσης και της αθόρυβης ταφής!

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους και όχι παραμονή της μεγάλης γιορτής, οι ευεργετικές αυτές διατάξεις των Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν και ο υποτιθέμενος νεκρός Ιησούς, θα κατέληγε στον σκουπιδότοπο της πόλεως, ή στον ειδικό βουρκόλακκο 555 αποσύνθεσης εσταυρωμένων, όπου κάθε απόπειρα ανάνηψής του, θα ήταν απλά αδιανόητη!



Και οι συμπτώσεις συνεχίζονται!

Κατά την αφελή ερμηνεία των πραγμάτων, συμπτωματικά βρέθηκε εκεί κάποιος Ιωσήφ, που όχι μόνο ήταν πλούσιος, πολιτικός και... Φαρισαίος, αλλά ενώ κατάγεται απ’ την μακρινή Αριμαθία, 556 διαθέτει τον απολύτως κατάλληλο τάφο... στην Ιερουσαλήμ!

Σαφώς λοιπόν ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν κανενός Ιωσήφ. Ούτε βρέθηκε εκεί συμπτωματικά, θολωτός, κενός και διαθέσιμος! Ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν τυχαία εκεί, πλάι στον τόπο της σταύρωσης! Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, ευρύχωρος, καθαρός, αμόλυντος και αχρησιμοποίητος, μόνο επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι και επιμελώς το προετοίμασαν!

Ήταν κυριολεκτικά ένας ιδανικός χώρος υποδοχής, και ανάνηψης του καρωθέντος Ιησού! «Μνημείο νέον εις το οποίο ουδείς είχε τεθεί» Ιωάνν.19.38. Πέτρινος, θολωτός, κυριολεκτικά βασιλικών προδιαγραφών 557 και διαστάσεων, για να μπορούν μέσα σ’ αυτόν, να δουλέψουν με σχετική άνεση, οι άνθρωποι που θα επιχειρούσαν την αποθεωτική ανάνηψη του Ιησού!

Πρέπει να είχε ήδη νυχτώσει. Όλα έγιναν σιωπηλά και γρήγορα. Χωρίς θρήνους και πομπές, μέσα σε απόλυτη σιωπή και μυστικότητα. Ο τολμηρός πλούσιος βουλευτής, τοποθέτησε το σώμα του Ιησού στον ιδανικό αυτόν χώρο. Μητέρα, αδέλφια, μαθητές και γυναίκες, παρακολουθούσαν από μακριά. Δίπλα του μόνο ο κατάλληλος άνθρωπος, ο Ιωσήφ από Αριμαθίας!

Ήταν λοιπόν καιρός να εμφανιστεί και ο ειδικός επί των ανανήψεων! Πράγματι ξοπίσω του εμφανίζεται, ο Φαρισαίος αρχιερέας Νικόδημος βαστώντας τα κατάλληλα σύνεργα: «ήλθαν δε και ο Νικόδημος 558 ο ελθών προς αυτόν δια νυκτός το πρώτον (κατ’ αρχάς) φέρων μίγμα σμύρνας και αλόης έως λίτρα εκατό. Έλαβε δε το σώμα του Ιησού και...». Ιωάνν.19.39-40.

Τα εκατό λίτρα αρωματικών ελαίων είναι ακατανόητη υπερβολή για ένα νεκρό σώμα, αφού πρέπει να ζύγιζαν περισσότερο από πενήντα κιλά! Έπρεπε λοιπόν το υπερβολικό αυτό βάρος να το μοιραστεί με κάποιο βοηθό του! Η υπερβολή αυτή μάλλον δηλώνει, ότι αμέσως κατέφθασαν τα κατάλληλα υλικά, που προφανώς δεν πρέπει να ήταν καθόλου λίγα!

Το ενδεχόμενο ανάνηψης και μάλιστα μετά από σκληρή σταυρική ταλαιπωρία, αναφέρει σε μια μνημειώδη αναφορά του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος: «είδα πολλούς αιχμαλώτους να έχουν σταυρωθεί και αναγνώρισα μεταξύ αυτών τρεις γνωστούς μου, τότε με πόνο ψυχής πήγα στον Τίτο και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα αυτό που είδα. Εκείνος έδωσε αμέσως διαταγή και καθαιρεθέντας αυτούς θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν. Οι μεν δύο ετελεύτησαν θεραπευόμενοι, ο δε τρίτος έζησεν»! Ιώσηπος βίος 420-421.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο ελάχιστα χρόνια μετά την επιτυχή ανάνηψη του Ιησού από την δίωρη σταύρωσή του! Η έκφραση «θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν», δείχνει κατηγορηματικά ότι συγκεκριμένες περιποιήσεις ανάνηψης ήταν ήδη υπαρκτές. Μάλιστα αν και οι σταυρωμένοι που ο Ιώσηπος αναφέρει, μετά από κάποιες μέρες επί του σταυρού, ήταν ήδη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, παρ’ όλα αυτά ένας εξ αυτών ανένηψε και σώθηκε!

Τι περιλαμβάνουν αυτής της εποχής οι περιποιήσεις δεν γνωρίζουμε, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως οι εντριβές, τα τραντάγματα και εισπνοές ερεθιστικών αρωμάτων και άλλων πταρνιστικών υλικών, θα έδιναν μια ευκαιρία ανάνηψης απ’ τις ληθαργικές αυτές καταστάσεις.

Ένας γιατρός του 7ου μ.Χ. αιώνα έγραφε: «μανδραγόρου (κατα)ποθέντος ευθέως κάρος ακολουθεί και έκλυσις... ώστε κατά μηδέν διαφέρει το πάθος του καλούμενου λήθαργου». Για το πώς συνεφέρουν τους ληθαργικούς, μεταξύ άλλων έγραφε: «διατηρούμε την κεφαλή έμβροχη με ρόδινο όξος, με κινήσεις διεγείρουμε (τραντάζουμε) την κεφαλή και το σώμα και δίνουμε να οσφρανθεί πιπέρι... αν επιμένει (ο λήθαργος) τότε του δίνουμε και (τα υπόλοιπα) πταρμικά και χρησιμοποιούμε και τα άλλα 559 γνωστά βοηθήματα». Paulus Med. Aegineta «περί μανδραγόρου» 5.45. Και «θεραπεία ληθάργου» 3.9.

Φυσικά οι βασικές συμβουλές του, ήταν δανεισμένες απ’ τον μεγάλο Γαληνό που ήταν ελάχιστα μεταγενέστερος του Ιησού και ο οποίος στις ληθαργικές καταστάσεις μεταξύ άλλων συνιστούσε: «πταρμικοίς χρησόμεθα» 560 Δηλαδή: χρησιμοποιούμε πταρνιστικά!

Παρασκευή βράδυ, ξημερώματα της μεγάλης γιορτής του Σαββάτου... κάπου έξω από την πόλη, μέσα σ’ έναν ευρύχωρο, δροσερό, θολωτό τάφο, ακούσθηκαν απανωτά φτερνίσματα! Ήταν... ο θεός μας, που ξυπνούσε από την πετυχημένη νεκροφάνεια του, τυλιγμένος μέσα σ’ ένα φωτοστέφανο... από δυνατά πιπέρια!

Πέρα όμως από τους αβάσταχτους, ανείπωτους και τουλάχιστον κατά δεκαεπτά αιώνες καθυστερημένους αυτο-οικτιρμούς μας, τα πταρμικά της ανάστασης, τα ανέφερα διότι ξυπνούν μέσα μας τις μνήμες των προγενέστερων δοκιμαστικών άθλων ανάστασης, εκείνων των άλλων πονηρούληδων προφητών, του Ηλία και Ελισαίου, που κι εκείνοι έγραψαν με τα πιπέρια και τους μανδραγόρες τους, λαμπρή ιστορία αναστάσεων πάνω στην υπνοβατούσα αφέλειά μας! Υπενθυμίζω την εικόνα σ’ εκείνους τους δοκιμαστικούς ακόμα χρόνους της ανάστασης: «και πάλι ανέβηκε (ο Ελισαίος) και ξάπλωσε πάνω του (στο "νεκρό" παιδί) και συνέκαμψε (;) και (Μασ.:) και το παιδί επταρνίσθη επτά φορές και άνοιξε (αναστημένος) τα μάτια του». (Ο΄) Δ΄ Βασιλειών 4.34-35. & (Μασ.) Β΄ Βασ.4.34-35.

Ω ασύλληπτο και αξεπέραστο θαύμα... αναφωνήσαμε τότε! Το παιδί πταρνίστηκε... συγγνώμη αναστήθηκε! Αλήθεια, μήπως τώρα μπορούμε επιτέλους να καταλάβουμε, γιατί οι αναστημένοι πταρνίζονται; Μα είναι ολοφάνερο... τώρα πια το γνωρίζουμε... διότι τα καλά πταρνιστικά, ακόμα και "νεκρούς"... "ανασταίνουν"!


Παντελώς αφρούρητος ο "τάφος" της ανάνηψης!

Όλα έγιναν την νύχτα της Παρασκευής. Πριν ο ήλιος δύσει ο Ιησούς ήταν "νεκρός". Μετά την δύση του ηλίου ανέλαβε ο Νικόδημος. Ο Ιησούς ήταν ήδη τοποθετημένος σε πεντακάθαρο και ευρύχωρο πέτρινο τάφο. Το κείμενο είναι ξεκάθαρο... ούτε Ρωμαίοι φρουροί αναφέρονται πουθενά, ούτε καν εχθρικοί Φαρισαίοι! Ολόκληρο το βράδυ της Παρασκευής, απ’ την στιγμή της αποκαθήλωσης, (απόγευμα Παρασκευής) μέχρι το επόμενο πρωί του Σαββάτου... κανείς δεν επιτηρούσε την ταφή εκείνου, που κατά την διάρκεια της δημόσιας σταδιοδρομίας του, δεν έπαψε να διαφημίζει την επικείμενη ανάστασή του!

Τόσο ο Νικόδημος ο αρχιερέας, όσο και ο Ιωσήφ ο βουλευτής (αυτοί τουλάχιστον κατονομάζονται) ήταν δίπλα του για να τον "τυλίξουν", όχι στα σάβανα όπως δικαιολογημένα λέει το κείμενο, αλλά στα αρωματικά έλαια, τις εντριβές και τα πταρνιστικά, ώστε να του προσφέρουν όλη εκείνη την σειρά της επιμελέστατης θεραπείας, που τόσο είχε ανάγκη! Οι δύο ανανήπτες, εντελώς ελεύθεροι από κάθε περιφρούρηση, είχαν μια ολόκληρη νύχτα μπροστά τους, για να πετύχουν την "ανάσταση" 561 του καρωθέντα Ιησού, καθώς και την αναγκαία μεταφορά του σε άλλον τόπο!

Όταν ξημέρωσε Σάββατο... το φαρισαϊκό θέατρο της ανάστασης, άγγιξε το κοροϊδευτικότερο αποκορύφωμά του! Στις επίσημες σημειώσεις των σεναριογράφων της θεοποίησης, την Καινή Διαθήκη, διαβάζουμε την εξής καταπληκτική και εξωφρενικά θρασύτατη ομολογία: «την άλλη μέρα που ήταν Σάββατο, πήγαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι όλοι μαζί και είπαν στον Πιλάτο: Κύριε θυμηθήκαμε (τώρα το θυμήθηκαν!) πως εκείνος ο λαοπλάνος όταν ζούσε είχε πει «σε τρεις μέρες θα αναστηθώ». Γι’ αυτό δώσε διαταγή να φρουρηθεί καλά ο τάφος έως την τρίτη μέρα, μην τυχόν έρθουν οι μαθητές του τη νύχτα και τον κλέψουν κι έπειτα πουν στο λαό πως αναστήθηκε απ’ τους νεκρούς και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη απ’ την προηγούμενη. Ο δε Πιλάτος τους είπε... πηγαίνετε και ασφαλίστε (τον τάφο) όπως νομίζετε. Τότε (το πρωί του Σαββάτου!) πήγαν στον τάφο τον σφράγισαν με πέτρα και άφησαν εκεί την φρουρά». Ματθ.27.62-66.

Ξαφνικά, οι ίδιοι οι Φαρισαίοι, που έδωσαν μάχη να τον σταυρώσουν την μοναδική κατάλληλη μέρα του έτους... που πέτυχαν να τον αποκαθηλώσουν ακριβώς στην σωστή στιγμή και με τον αρχιφαρισαίο Νικόδημο, του παρείχαν κάθε δυνατή ολονύχτια βοήθεια... ξέχασαν ότι η καταλληλότερη νύχτα για να συμβούν όσα κατήγγειλαν στον Πιλάτο, ήταν το ίδιο αυτό βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο και όχι οποιαδήποτε επόμενη νύχτα ή μέρα!

Έτσι, αφού μεσολάβησε μια ολόκληρη αφρούρητη νύχτα, (η κρίσιμη νύχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο), οι χαρισματικοί αυτοί υποκριτές, οι Φαρισαίοι, γνωρίζοντας άριστα ότι ο Ιησούς έχει ήδη φυγαδευτεί, ξεκίνησαν το πρωί του Σαββάτου, να ζητήσουν απ’ τον Πιλάτο να τοποθετήσει Ρωμαίους φρουρούς, σ’ έναν... ήδη αδειανό τάφο!

Προβληματιστείτε ελεύθερα! Όλοι όσοι γεννηθήκαμε χριστιανοί, στα θρησκευτικά σχολικά μαθήματα και στα αναρίθμητα κατηχητικά που περάσαμε, μάθαμε ότι οι φρουροί τοποθετήθηκαν έξω απ’ τον τάφο αμέσως μετά την αποκαθήλωσή του, ώστε να αποκλειστεί κάθε απόπειρα κλοπής του σώματος του Ιησού! Τα ίδια όμως τα κείμενα, απλά διαψεύδουν όλους τους (ψεύτες) κατηχητές της ζωής μας, αφήνοντας εντελώς ελεύθερη ολόκληρη την πρώτη κρίσιμη νύχτα! Έτσι απλά, το περίφημο "θαύμα", υποβιβάζεται μόνο του στο επίπεδο της απλής ανθρώπινης σκευωρίας! Το εξωφρενικό είναι, πως όλα αυτά ήταν ανέκαθεν εκεί πολύ καθαρά γραμμένα, απλά εμείς, όπως όλα δείχνουν, ήμασταν μονίμως αλλού νυχτωμένοι!


Ιησούς, ένας ακόμα Ιωνάς στο κήτος της φαντασίας μας

Πόσο δίκαιο είχε λοιπόν ο Ιησούς, όταν ομολογώντας την ουσία της περιπέτειάς του, παρομοίαζε την δική του ανάσταση με επιβίωση ανθρώπου μέσα σε "κήτος" λέγοντας: «σημείο ζητάτε αλλά δεν θα σας δοθεί άλλο, εκτός από το σημείο του Ιωνά του προφήτη! Όπως εκείνος (ο Ιωνάς) ήταν τρεις μέρες και τρεις νύχτες στην κοιλιά του κήτους, έτσι και ο γιος του ανθρώπου (θα μείνει) μέσα στη γη (σε θολωτό τάφο) τρεις μέρες και τρεις νύχτες» Ματθ.12.39-40. Λουκ.12.39.

Στην εικόνα αυτή, που ο ίδιος ο Ιησούς, μόνος του μας έδωσε ως μοναδική αντιστοιχία για την δική του περιπέτεια, ο Ιωνάς, ούτε μια στιγμή δεν παρουσιάζεται νεκρός μέσα στην κοιλιά του κήτους, (!) αφού από εκεί ανελλιπώς προσεύχεται: «και έμεινε ο Ιωνάς στην κοιλιά του κήτους τρία μερόνυχτα και από εκεί προσευχόταν στον θεό λέγοντας...» Ιωνάς 2.1-3.

Δια στόματος λοιπόν Ιησού, του πρωταγωνιστή της φαρισαϊκής αυτής ανάστασης, έχουμε την ξεκάθαρη ομολογία, μιας έντεχνης επιβίωσης και όχι μιας κανονικής εκ νεκρών ανάστασης! «Το σημείο του Ιωνά», που επανειλημμένως ο Ιησούς αναφέρει, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το μυθολογικό 562 μοντέλο επιβίωσης στο εσωτερικό κάποιου "κήτους". Όπως και ο ίδιος τόνισε, η περίπτωσή του απλώς ξεπερνούσε κατά πολύ την εντελώς μυθολογική περίπτωση του Ιωνά: «και αληθώς περισσότερο του Ιωνά είναι εδώ» Λουκ.11.32.

Η αντιστοιχία λοιπόν του Ιωνά, με την δική του επιβίωση είναι ξεκάθαρη... ποιός θέλει όμως ν’ ακούσει τι λένε τα "σημάδια" του κάθε Ιωνά, μπροστά στον καυτό λαϊκό πόθο για ιστορίες ανάστασης και παρηγορητικά ψεύδη περί αιωνίου ζωής;!




Έτσι αναστήθηκε και θεοποιήθηκε ένας απλός Ιουδαίος!

Αυτή είναι η ιστορία, μιας φαρισαϊκής ανάστασης, όπου η μια σύμπτωση αγγίζει εκνευριστικά την άλλη και όλες μαζί παρουσιάζουν ένα ξεκάθαρο ανθρώπινο σενάριο, έντεχνης σταυρικής επιβίωσης!

Και σ’ αυτό το "θαύμα" συμβαίνει ακριβώς ότι και στα υπόλοιπα θαύματα της Π. Διαθήκης! Οι ανθρώπινες επινοήσεις, που φανερά περιβάλουν την αφήγηση του "θαύματος", επαρκούν εντελώς, για το τελικό δήθεν θεϊκό αποτέλεσμα! Αυτό που μέχρι σήμερα "κανένας" ερευνητής δεν μπόρεσε σοβαρά να υποθέσει είναι ότι στα μεγάλα θαύματα της βίβλου, συνεργάστηκε ικανός αριθμός ανθρώπων, με κρυφό διευθυντήριο, τους ευφυέστερους μυημένους του ικανότερου ιερατείου (μάγων) όλων των εποχών!

Απ’ την άλλη μεριά, όλοι εμείς τα μονίμως απονήρευτα κουτάβια, πίνοντας απ’ τον θεολογικό μανδραγόρα αυτής της θρησκείας, υπήρξαμε σε τέτοιο αξιοθρήνητο βαθμό "υπνωτισμένοι" (κατ’ ουσία μαγεμένοι), που ανεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, κυριολεκτικώς τα πάντα... αφού δεχθήκαμε ως θεόπνευστες, ακόμα και τις πλέον τερατώδεις και ανατριχιαστικές εικόνες, με νεκροζώντανα ζόμπι να παρελαύνουν μέσα στην Ιερουσαλήμ, γιορτάζοντας την ανάσταση του Ναζιραίου!

Ναι, ακριβώς αυτό λέει ο Ματθαίος ότι συνέβη, την ώρα που ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα: «ο δε Ιησούς κράξας αφήκε το πνεύμα. Και το καταπέτασμα 563 του Ναού εσχίσθη... και η γη εσείσθη και οι πέτρες εσχίσθησαν». Μέχρις εδώ καμία αντίρρηση, σε όσα μυθολογικά 564 θέλει ο Ματθαίος να συμβαίνουν στον θάνατο του Ιησού, όμως η συνέχεια γελοιοποιεί βάναυσα κάθε έννοια θεολογικής παραμυθολογίας: «και τα μνημεία άνοιξαν και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν και εξελθόντες εκ των μνημείων μετά την έγερση αυτού (του Ιησού) εισήλθαν εις την άγια πόλη και ενεφανίσθησαν σε πολλούς» Ματθ.27.50-54.

Το συγκεκριμένο εδάφιο είναι εντελώς παρανοϊκό! Όχι μόνο σηκώνονται μαζικά νεκροί από τους τάφους... αλλά ενώ ξύπνησαν απ’ τον σεισμό (την ώρα του θανάτου του Ιησού) αποφασίζουν να μπουν στην πόλη, μόνο μετά την ανάσταση του Ιησού ώρες αργότερα!

Δηλαδή, μόλις ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα, όχι μόνο έγινε μέγας σεισμός, αλλ’ απ’ αυτόν "ξύπνησαν" (αναστήθηκαν) πολλοί αρχαίοι άγιοι... όπως ο Αβραάμ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο Δανιήλ, και δεκάδες άλλοι προπάτορες και προφήτες της βιβλικής ιστορίας! Περίμεναν κάπου κρυμμένοι ώρες ολόκληρες, πρώτα να αναστηθεί ο Ιησούς, η υποτιθέμενη: «απαρχή των κεκοιμημένων» (Α΄Κορ.15.20) και μόνο μετά την ανάστασή του, αποφάσισαν να βγουν απ’ την κρυψώνα τους και όλοι μαζί έκαναν μια χαρούμενη πασχαλινή παρέλαση μέσα στην πόλη!

Ναι, κάπου εδώ χάνεται πλέον οριστικά κάθε αίσθηση μέτρου!

Κι όμως αυτά ακριβώς λέει ο ευαγγελιστής Ματθαίος... Οι άγιοι της Π. Διαθήκης, σέρνοντας πίσω τους τα λειωμένα σάβανά τους, παρέλασαν καμαρωτοί μέσα στην πόλη! Παρ’ όλα αυτά δεν ξεσηκώθηκε ξοπίσω τους ολόκληρη η κατάμεστη από κόσμο εορτάζουσα πόλη, αλλά με κάποιον τρόπο, πέρασαν ανάμεσά τους απαρατήρητοι και ενεφανίσθησαν σε πολλούς, (δηλαδή μόνο σε ημέτερους)... γι’ αυτό δεν έγινε κοσμοσυρροή τέτοια, που θα μπορούσε να αφήσει πίσω της μια απ’ τις εντονότερες καταγραφές στα ιστορικά αρχεία των Ρωμαίων!

Όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν παρατραβάμε τίποτε! Αυτή είναι η κανονική εικόνα που δίνουν τα κείμενα... τα κείμενα των θρασύτατα ψευδόμενων μάγων της Βίβλου... που αιώνες τώρα δικαιολογημένα γελούν περιπαικτικά με την ανίατα αρρωστημένη ευπιστία μας!

Προκύπτουν βέβαια κάποιες διασκεδαστικές απορίες. Τελικά γιατί αναστήθηκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι... και τι απέγιναν όλοι αυτοί οι αναστημένοι άγιοι; Πως τους υποδέχθηκαν οι «πολλοί» που είχαν την τύχη να τους συναντήσουν; Πως τους περιποιήθηκαν; Τους έπλυναν, τους έντυσαν και τους τάισαν; Άραγε μπορούσαν να κοιμηθούν μετά από τόσο ύπνο αιώνων;

Πως τους φάνηκε ο κόσμος τόσους αιώνες μετά; Μήπως τους ρώτησαν, πως πέρασαν όλο αυτόν τον καιρό στον άλλο κόσμο; Τι είπαν για τον Άδη απ’ τον οποίο επέστρεψαν; Για τους Έλληνες και τους Ρωμαίους που πρωτοαντίκρισαν; Μήπως κάποιοι απ’ αυτούς έγραψαν και τα απομνημονεύματα τους; Και μετά; Πόσο καιρό μετά ξαναπέθαναν; Μια και ήταν ήδη άγιοι, δηλαδή μεγάλα ονόματα της Ιουδαϊκής ιστορίας... γιατί δεν ηγήθηκαν του Χριστιανισμού; Ή μήπως... τελικά πράγματι ηγήθηκαν του Χριστιανισμού και αυτό ήταν και το μυστικό νόημα της ανεξήγητης και πραγματικά αλληγορικής αυτής εικόνας;!

Μήπως δηλαδή, με το τέλος της πετυχημένης "ανάστασης" του Ιησού κάποιοι νεκροί άγιοι (προφήτες) δικαιώθηκαν (αναστήθηκαν) απολύτως... κι αυτό είναι όλο που υπονοείται στη γελοία μεν, αλλά ταιριαχτή αυτή αλληγορία, περί "ανάστασης" αρχαίων Εβραίων αγίων;

Μήπως, μόλις ολοκλήρωσε με επιτυχία την επικίνδυνη αποστολή του ο Ιησούς, στην μνήμη όλων ξύπνησε ο Αβραάμ, αυτός που πρώτος δίδαξε την εικονική θυσία του γιού του; Μήπως με την ολοκλήρωση του άθλου της "ανάστασης", κάποιοι είδαν να δικαιώνεται μια ολόκληρη στρατιά μεγάλων προφητών, που με την ζωή και τα έργα τους απέδειξαν ότι το κυνήγι του ακατόρθωτου, είναι ο φυσικός χώρος των προφητικών τεχνών;

Μήπως η πετυχημένη αποστολή του Ιησού, "ανέστησε" (δικαίωσε) πράγματι αλληγορικά και ηθικά τους σημαντικότερους αγίους του Ισραήλ και επιτέλους τους ανεγνώρισαν (τους "είδαν") πολλοί στην Ιερουσαλήμ, ενώ πρώτα (όπως οι Σαδδουκαίοι) τους αμφισβητούσαν, προσχωρώντας σταδιακά στον ελληνιστικό τρόπο ζωής; Μήπως εδώ, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η βιβλική αλληγορία έχει πράγματι το ξεχωριστό νόημά της;

Επιτέλους! Μήπως κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει και η δική μας υπομονή, στα παραμύθια της ψεύτικης αυτής θρησκείας;!


Εκτυπώστε αυτό το άρθρο!

2 σχόλια:

  1. Πολύ ευφάνταστη ανάλυση,στηριζόμενη μόνο σε εικασίες για ένα πρόσωπο που μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ.Η ανάλυση αποτελεί μόνο εικασία και το κυριότερο,όσο κι αν δεν της φαίνεται,είναι φιλοχριστιανική,προσπαθεί ν' αποδείξει δηλαδή ότι ο Ιησούς υπήρξε και αναστήθηκε έστω και με μπαγαποντιά.Αναγνωρίζει δηλαδή τα Ευαγγέλια ως ιστορικά κεί-μενα και όχι ως θρησκευτικά - φιλοσοφικά - λαογραφικά,όπως αναγνωρίζονται ακόμη κι από τους συντηρητικούς θεολόγους.
    Πρώτα - πρώτα,τίθεται το ερώτημα σε μια τέτοιου είδους διήγηση τι πρέπει να κρατηθεί και τι να πεταχτεί.Τι είναι γνήσιο και τι εμβόλιμο.Προσωπικά δεν έχω τη δυνατότητα να κρίνω ποιες είναι οι παρεμβολές.Συνεπώς αν όλο το κείμενο είναι γνήσιο,δηλαδή ενός συγγρα-φέα,προφανώς θα πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι αναφορές.Τεχνηέντως,όμως,στην ανάλυση:
    1.Το όξος ονομάζεται οίνος,οι δε επενέργειες της χολής και ο λόγος που χορηγήθηκε πα-ραβλέπονται.
    2.Ο λογχισμός στο πλευρό,δηλαδή στον πνεύμονα,παραβλέπεται επίσης.Mε τα ιατρικά δεδομένα της εποχής,θα οδηγούσε σε βέβαιο θάνατο,αφού θα γέμιζε με αίμα την τραχεία με αποτέλεσμα τον πνιγμό.Ακόμη όμως κι αν ο Ιησούς επιζούσε στο σταυρό από το λογ-χισμό,θα πέθαινε αργότερα αφού η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει στη θεραπεία των σπλαχνικών τραυμάτων.Βέβαια,ο λογχισμός θα μπορούσε να αποτελεί εμβόλιμο στοιχείο ή ανακρίβεια του ίδιου του συγγραφέα,ακριβώς για να πείσει τον αναγνώστη ότι είχε επέλ-θει ο θάνατος του Ιησού.Θα μπορούσε,επίσης,να αποτελεί και μέρος των συνολικών ιστο-ρικών ψευδών της διήγησης.Ποιος ξέρει;
    3.Οι ικανότητες των χαλδαίων (περσών και δεν ξέρω γω τι) μάγων μόνο μυθολογικά περι-γράφονται από τις πηγές,πέραν του γεγονότος ότι οι Μάγοι ήταν ιρανικό φύ-λο.Συνεπώς,μια επιστημονική απόδειξη δεν μπορεί να στηριχτεί σε στοιχεία που δεν είναι δυνατή η διασταύρωση τους.
    Συνεπώς,αν αντιμετωπιστούν τα Ευαγγέλια ως ιστορικά κείμενα,μπαίνουμε στο λούκι των Χριστιανών που ακριβώς αυτό θέλουν,να μας παρασύρουν στο γήπεδό τους,να ονομά-σουν τις ανακρίβειες αλήθειες και ν' αποφύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για την ουσία της θρησκείας τους και θρησκείας γενικά,ως μέσου για τον κατευνασμό των λαϊκών διεκδική-σεων και την επιβολή της εκάστοτε άρχουσας τάξης πάνω στη φτωχολογιά.
    Ο Χριστιανισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αυτό που πραγματικά είναι,ως θρησκεία που λέει ψέματα στους ανθρώπους ότι υπάρχει θεός.Εφόσον αποδεικνύεται ότι δεν υπάρ-χει θεός (αποδεικνύεται περίτρανα!) συνακόλουθα είναι φούμαρα αυτά τα περί ανάστα-σης•το Ευαγγέλιο,το Κοράνιο κλπ.υποβιβάζονται σε θεολογικά αναγνώσματα που δεν έ-χουν σχέση με την ιστορική πραγματικότητα και πάει τέλειωσε.Αν ένας άνθρωπος δεν είναι ακόμη έτοιμος ν' ακούσει για την ανυπαρξία του θεού γενικώς,είναι πολύ εύκολη η απόδει-ξη ότι ο χριστιανικός θεός (και οι λοιποί επιμέρους) είναι αντιφατική προσωπικότητα - ο-ντότητα και ως τέτοια δεν μπορεί να υπάρξει.Π.χ.δεν μπορεί κάποιος να είναι και φιλεύ-σπλαχνος και δίκαιος.Αν είναι φιλεύσπλαχνος πρέπει να σε στείλει κατευθείαν στον παρά-δεισο,αν είναι δίκαιος πρέπει να σε κρίνει και να σε αθωώσει ή τιμωρήσει ανάλογα με τις πράξεις σου.Δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιτάσσει "ου φονεύσεις" και να καθαρίζει όλους τους εχθρούς του περιούσιου λαού του (εβραίων στην αρχή,χριστιανών μετέπειτα κα μου-σουλμάνων αργότερα).Δεν μπορεί απ' τη μια να έφτιαξε από αγάπη τον κόσμο και τους ανθρώπους κι απ' την άλλη να τον γέμισε με βακτήρια,ιούς και μικρόβια και να σκοτώνει τους ανθρώπους από κτίσεως κόσμου 5200 π.Χ (λέμε τώρα) μέχρι πριν 80 χρόνια που εισήχθησαν στη Δημόσια Υγεία τα εμβόλια και τα αντιβιοτικά. Δεν μπορεί να έφτιαξε τον κόσμο ξέροντας εκ των προτέρων τι δυστυχία και πόνος θα υπάρξει και αυτό να το έκανε από αγάπη.
    Είναι τόσο συντριπτικά τα επιχειρήματα κατά του χριστιανικού θεού (αλλά και της ύπαρξης θεού εν γένει),που οι όποιες προσπάθειες νομιμοποίησης των Ευαγγελίων ως ιστορικών κειμένων δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να γελοιοποιούν την προσπάθεια των άθεων να πείσουν τους θρησκευόμενους να σπάσουν τα δεσμά της σκλαβιάς τους.
    antrikos.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λυπάμαι για τη διπλή καταχώριση του σχολίου.Το πρόβλημα ήταν στο blogspot που δεν έπαιρνε το προφίλ μου στο wordpress. Το σχόλιο δημοσιεύτηκε δις επειδή κατά την πρώτη δημοσίευση ως "ανωνύμου" μου έδωσε την ένδειξη ότι δεν δημοσιεύτηκε. Οπότε, σκόπιμο είναι να σβήσετε τη 2η όμοια δημοσίευση.
    (θα δοκιμάσω μήπως αναγνωρίσει τώρα το προφίλ)
    antrikos.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή